تبلیغات
حضوری برای ظهور - انتظارات امام رضاعلیه السلام از شیعیان

از «امالى» شیخ طوسى از حضرت رضا از پدرانش از حضرت امام‏ محمّد باقر علیه السّلام روایت است كه به خیثمه فرمودند: ابلغ شیعتنا انّا لا نغنى عن اللّه شیئا، و ابلغ شیعتنا انّه لا ینال ما عند اللّه الّا بالعمل، و ابلغ شیعتنا انّ اعظم النّاس حسرة یوم القیامة من وصف عدلا ثمّ خالفه الى غیره، و ابلغ شیعتنا انّهم اذا قاموا بما امروا انّهم هم الفائزون یوم القیامة
«به شیعیان ما ابلاغ كن كه ما نمى‏توانیم شما را از طاعت خدا بى‏نیاز نموده در رحمت داخل كنیم، و به شیعیان ما برسان كه درجات و مقاماتى كه در نزد خداست به دست نمى‏آید مگر با عمل صالح، و به شیعیان ما برسان كه حسرت‏مندترین مردم در روز بازپسین كسى است كه وصف عدل و نیكى را كرده لكن خودش عمل ننموده و غیر آنرا بجا آورده است، و به شیعیان ما برسان كه اگر به آنچه به آنها امر شده است عمل كنند رستگاران در روز قیامت خواهند بود»

«در وقتى كه مأمون ولایت عهدى را به حضرت رضا سپرد دربان بر آن حضرت داخل شده و عرض كرد كه: جماعتى در خانه ایستاده و از شما اذن دخول مى‏طلبد و مى‏گویند: ما شیعه على هستیم. حضرت فرمودند: من مشغولم آنها را از دخول منصرف نما، آنها را منصرف كرد. فرداى آنروز آمدند و عین كلمات دیروز را بیان كردند، باز آنها را منصرف نموده اجازه دخول نداد، و همین طور مى‏آمدند و حضرت اجازه ورود نمى‏فرمود تا آنكه دو ماه طول كشید و سپس از ملاقات با حضرت مأیوس شدند و به دربان گفتند: به مولاى خود بگو: ما شیعیان پدر تو علىّ بن ابیطالب هستیم و دشمنان، ما را در این مدّت دراز كه ما را راه ندادى شماتت كردند، و ما آماده‏ایم كه برگردیم لكن دیگر در شهر خود نمى‏توانیم زندگى كنیم از شدّت خجلت و شرمندگى و شكستگى‏اى كه به ما وارد شده است، چون تحمّل و صبر بر شماتت دشمنان و زخم زبان آنها را نداریم. حضرت به حاجب فرمود: اجازه بده وارد شوند، آنها داخل شده و سلام كردند، حضرت پاسخ نفرمود و اذن نشستن نداد، و به حال وقوف متوقّف بودند. عرض كردند: اى فرزند رسول خدا این جفاى بزرگ واستخفاف چیست كه بر ما روا مى‏دارى؟ بعد از آنكه در این مدّت طولانى ما را از لقاى خود محروم نمودى دیگر براى ما چه آبروئى خواهد بود؟ حضرت فرمود: بخوانید این آیه را كه: وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِیبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَیْدِیكُمْ وَ یَعْفُوا عَنْ كَثِیرٍ 
«آنچه از مصائب به شما رسیده از ناحیه خود شما بوده و خداوند از بسیارى از آنها چشم‏پوشى كرده است». من در این امر اقتدا به پروردگار خود عزّ و جلّ نموده‏ام، و به رسولخدا، و به امیر المؤمنین و امامان بعد از آن حضرت، بنابر این شما را مورد عتاب خود قرار دادم. عرض كردند: به چه علّت اى فرزند رسول خدا؟ حضرت فرمود: چون شما ادّعا كردید كه ما شیعیان امیر المؤمنین علىّ بن ابیطالب علیه السّلام هستیم، واى بر شما، شیعه امیر المؤمنین حسن است و حسین و ابوذر و سلمان و مقداد و عمّار و محمّد بن ابى‏بكر، آن كسانى كه ابدا در موردى از موارد مخالفت امر آن حضرت را نكردند و هیچ كارى كه موجب ملالت آن حضرت بوده و نهى فرموده بود به جاى نیاوردند، و شما مى‏گوئید: ما شیعه هستیم، و در اكثر از كردار خود مخالفت مى‏كنید، در بسیارى از واجبات كوتاهى مى‏نمائید، در اداى قسمت مهمّى از حقوق برادران دینى خود كه اخوان فى اللّه هستند كوتاهى مى‏كنید، و جائى كه نباید تقیّه كنید تقیّه مى‏كنید، و جائى كه باید تقیّه كنید تقیّه را ترك مى‏نمائید. اگر مى‏گفتید: ما از موالیان و دوستان امیر المؤمنین هستیم و از دوستان دوستان آن حضرت و از دشمنان دشمنان آن حضرت، من گفتار شما را ردّ نمى‏كردم و شما را به حضور خود مى‏پذیرفتم، و لكن ادّعاى مقام و منزلت عظیمى نمودید كه اگر هر آینه افعال شما با این گفتارتان تطبیق نكند هلاك خواهید شد مگر آنكه خداى رحیم با رحمت خود شما را عفو كند و از این گناه بگذرد.
عرض كردند: یابن رسول اللّه، به سوى خدا استغفار مى‏كنیم و از این ادّعاى مهم توبه مى‏نمائیم بلكه فقط مى‏گوئیم همچنانكه مولاى ما حضرت رضا به ما تعلیم نموده است: ما از دوستان شما و دوستان اولیاى شما، و از دشمنان دشمنان شما هستیم. حضرت فرمود: مرحبا بكم یا اخوانى و اهل ودّى، ارتفعوا، ارتفعوا، ارتفعوا، فما زال یرفعهم حتّى الصقهم بنفسه. «آفرین بر شما، خوش آمدید اى برادران من، و اى اهل محبّت و دوستى من، برخیزید بیائید، بیائید، بیائید، و همین طور حضرت آنها را به سوى خود كشید تا آنكه آنها را پهلوى خود بدون فاصله نشانید، و سپس به حاجب فرمود: چند مرتبه آنها را از آمدن و داخل شدن بازداشتى؟ عرض كرد: شصت مرتبه، فرمود: حال شصت مرتبه متوالى و پى در پى به سوى آنها رفت و آمد كن و در هر مرتبه به آنها سلام كن و سلام مرا نیز برسان، بدرستى كه آنها به واسطه توجه و استغفارى كه نمودند تمام گناهان خود را درباره این ادّعاى بزرگ محو و نابود كردند، و مستحقّ مراتب كرامت شدند چون از محبّین و موالیان ما هستند، اینك از حال آنها و حال عیالات آنها پرسان شو، و آنچه سزاوار است از نفقات و هدایا و تحف و صله به آنان اعطاء كن، و در رفع گرفتارى‏هاى آنان بكوش».

 (برگرفته از کتاب:معدشناسی آیت الله سید محمدحسین حسینی تهرانی جلد3صفحه94)



طبقه بندی: امام رضا علیه السلم، اخلاق اسلامی،
تاریخ : سه شنبه 4 بهمن 1390 | 09:35 ق.ظ | نویسنده : مهدی شبان مسک | نظرات

  • گود ای
  • رتبه سنج گوگل

    رتبه سنج گوگل

    onvan

    اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم